★ Because I'm a {HERO} ★

สวัสดี...........

เราคงไม่เคยพบกันในที่ๆมีสีดำอย่างนี้ใช่มั้ย??

เราไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่บัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้กลับเป็นสีดำ

บ้านแสนสุขหายไปแล้วที่ๆนี่คือBroken glass

เป็นที่ๆบางอย่างเฉพาะที่ชั้นได้เตรียมเอาไว้เพื่อจุดประสงค์อะไรซักอย่าง

อะไรซักอย่างนั้นจะถูกบอกเล่า ณ ที่สีดำแห่งนี้

ถ้าไม่อยากรับรู้อะไรก็ปิดไปซะ เราเองก็ไม่ต้องการคุณเช่นกัน....

เพราะหลังจากที่อ่านมันจนจบแล้ว....

คุณอาจจะเกลียดชั้น

แต่ชั้นไม่อยากเกลียดคุณหรอกนะ
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตัดสินใจที่จะไม่ปิดมันลงหรือ??

.

.

.

.

.

.

ขอบคุณ......

และยินดีที่ได้รู้จัก........

.

.

.

.

.

.

ชั้นควรจะได้เป็นเด็กธรรมดาๆ

ควรจะได้เล่นสนุก ได้ตั้งใจเรียน ได้ทำอะไรต่างๆอย่างที่คนอื่นๆเค้าทำ

ใช่...... "ปกติ"แล้วชั้นจะเป็นแบบนั้น

.

.

.

.

"อะไรซักอย่าง"นั่นมันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน...

ตั้งแต่เด็กๆชั้นก็ปกติมาโดยตลอด

พอมันปะทุขึ้นมาซักครั้ง มันพรากความสุขไปจากชั้น

มันทำให้ชั้นร้องไห้ง่ายๆกับเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องร้องหากมีใครซักคนมากระตุ้นมัน

มันทำให้ชั้นอารมณ์ฉุนเฉียวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

มันทำให้ชั้นรับรู้คำพูดที่เป็นจริงผิดเพี้ยนไป

มันทำให้ชั้นสามารถเปลี่ยนเรื่องเล็กๆให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ในพริบตา

มันทำให้ชั้นเถียงได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นเห็นว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ชั้นต้องการ

มันทำให้ชั้นถูกคนอื่นๆมองว่าชั้น"ผิดปกติ"

.

.

.

.

.

.

.

.

การเป็นครั้งแรกมันเริ่มเมื่อตอนชั้นอยู่ป.4

ทั้งๆที่ชั้นแค่ไปเรียนพิเศษดีดลูกคิดแท้ๆ

ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

ทำไมทุกครั้งชั้นต้องรู้สึกว่าถ้าทำไม่ได้ก็ไปตายซะ

ทำไมชั้นถึงได้รับรู้แรงกดดันหนักหน่วงอะไรบางอย่างทั้งๆที่มันไม่มีอะไรเลย

ทำไมชั้นต้องร้องไห้ทุกครั้งที่ไปเรียน

ทำไมชั้นต้องร้องไห้กับเรื่องแค่เป็นสาเหตุที่ทำให้ได้ชื่อทีมเล่นที่ไม่ชอบของคนอื่นๆ

ทำไมเวลาแค่เล่นเกมแพ้ชั้นถึงกับต้องกลั้นน้ำตาสุดชีวิต

ทำไมคนอื่นๆถึงมองชั้นอย่างกับตัวประหลาด

ทำไมชั้นถึงต้องทำเป็นคิดไม่ได้ซักข้อทั้งๆที่ชั้นก็คิดได้บ้าง

ทำไมกัน..............

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากนั้น

ตอนที่ชั้นย้ายบ้าน

"อะไรซักอย่าง"มันก็หายไป

แต่ก็ใช่ว่าจะหายไปตลอดกาล.....

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากที่หายไปแค่ปีเดียว

ตอนป.6ชั้นก็ต้องประสพกับ"อะไรซักอย่าง"อีกครั้ง

ชั้นร้องไห้ในโรงเรียนเพราะเรื่องง่ายๆ

ชั้นทะเลาะกับพ่อแม่แล้วไม่สามารถใจเย็นลงเพื่อรับฟังเหตุผลได้อีกต่อไป

ชั้นเอาปากกาแทงสมุดเลขราวกับจะให้มันตายคามือต่อครูและเพื่อนนักเรียนทั้งห้องเพราะแค่ตัวเองทำไม่ได้

ชั้นพยายามแขวนคอตัวเองเพื่อให้คนมารับรู้ถึงสิ่งนั้นในตัวชั้นบ้าง

ชั้นถูกส่งไปวัดเพื่อหวังจะให้มันหยุดลง

ชั้นรู้ว่าทุกๆคนเป็นห่วงชั้น

แต่ชั้นกลับไม่ยอมรับรู้มันเอง

และปฏิเสธความหวังดีทุกรูปแบบที่มีต่อชั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ใช่........... ชั้นมันบ้า

ทั้งๆที่มีโอกาสจะทำลายมันทิ้งแต่ชั้นก็ไม่ยอมรับ

ชั้นไม่อยากจะทำลายมันทิ้งเพราะชั้นเองก็รู้ว่า"อะไรซักอย่าง"นั้นมันมีต้นกำเนิดมาจากอะไร

จากต้นกำเนิดนั้นๆมันทำให้ชั้นไม่อาจตัดใจทำให้มันหายไปได้

เพราะถ้าหากชั้นทำลายมัน

ก็หมายความว่าชั้นจะต้องกำจัดต้นกำเนิดของมันในใจชั้นด้วย

ซึ่งชั้นทำไม่ได้

ถ้าชั้นทำลายมันไป

ก็หมายถึงชั้นจะต้องทำลายความเป็นปัจเจกชนของตัวเอง

ชั้นต้องทำลายตัวตนความเป็นตัวเองส่วนนึงของชั้นเอง

ตัวตนที่เป็นส่วนหนึ่งในการดำรงชีวิต

หรืออาจจะเป็นสาเหตุที่ชั้นมีชีวิตอยู่

ตัวตนที่อธิบายความเป็นชั้นที่แท้จริงเมื่อ"อะไรซักอย่าง"นั่นออกมา

ลักษณะที่สำหรับคนอื่นๆมันเป็นของน่ารังเกียจ

แต่มันจำเป็นสำหรับชั้น

ชั้นไม่อาจบอกพวกคุณได้

ต้นกำเนิดนั่นมันคงมีกันทุกคนอยู่แล้ว

แต่ชั้นคงจะอ่อนแอและขี้ขลาดเกินไป

ที่ยอมให้สิ่งนั้นเป็นตัวลิขิตชีวิตชั้น

แทนที่ชั้นจะเป็นคนควบคุมมันอย่างคนปกติเค้าทำได้กัน

เพราะชั้นไม่อยากจะโดนพวกคุณเกลียดเอา

ถึงได้ขลาดกลัวที่จะบอก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แล้ว"อะไรซักอย่าง"นั่นก็เริ่มค่อยๆหายไป

นานๆทีมันถึงจะโผล่มาซักครั้งนึง

ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆในสายตาคนอื่นๆ

แต่สำหรับชั้นในตอนนั้นมันกลับเป็นเรื่องที่ทำให้ร้องไห้ได้ง่ายเหลือเกิน

หากมีสิ่งใดมากระตุ้นชั้นก็คงจะเป็นแบบนั้น

วันคืนช่วง ม.ต้นช่างสนุกสนานเหลือเกิน

3ปีที่"อะไรซักอย่าง"นั่นไม่ออกมาทำเรื่องไร้เหตุผลแบบช่วงประถมอีกแล้ว

จะมีก็แค่เรื่องเล็กน้อยๆเท่านั้นเอง

ชั้นดีใจ ชั้นมีความสุข

ชั้นคงจะหลุดพ้นจาก"อะไรซักอย่าง"นั่นแล้ว......

.

.

.

.

.

.

.

.

แล้วทำไม?

ทั้งๆที่มันน่าจะหายไปตลอดกาลแล้ว

ทำไมมันถึงได้กลับมาอีก

ทำไมมันถึงได้เหมือนของที่อัดอั้นรอการระเบิดออกขนาดนี้

ทำไมมันถึงได้หนักหนากว่าครั้งที่ผ่านมาล่ะ?

.

.

.

.

.

.

.

ช่วงสัปดาห์ที่แล้วนั้น

เหมือนกับจะเป็นช่วงที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง

ถึงหน้าฉากชั้นจะเป็นปกติ ยังหัวเราะเฮฮาเหมือนเดิม

นั่นเพราะชั้นไม่ต้องการให้ใครมารับรู้ถึง"อะไรซักอย่าง"ที่อยู่ในตัวชั้น

ชั้นเศร้าศร้อย หมดอาลัยตายอยาก โดยไร้เหตุผลใดๆทั้งสิ้น

ชั้นร้องไห้ทุกวันทั้งๆที่ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปทำไม

อาจจะเพราะร้องไห้ให้กับความกดดันหนักหน่วงที่ไม่ได้มีใครซักคนมาทำชั้นแม้แต่น้อย

หรือร้องไห้ในความสมเพชตัวเองอย่างถึงที่สุด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ชั้นเหนื่อยหน่ายกับ"อะไรซักอย่าง"ที่มันเป็นหนักยิ่งขึ้น

จนชั้นแทบอยากจะเป็นบ้าเพราะมัน

แรงกดดันที่ไม่มีจริงนั่นมันหนักหน่วงขึ้น

ทำให้ชั้นคิดมาก แทบอยากตายๆไปให้พ้นๆ

ทั้งที่ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

ไม่มีใครทำอะไรชั้นทั้งนั้น

ไม่มีใครผิดซักคน

"ชั้นทำตัวชั้นเอง"

.

.

.

.

.

.

.

สัปดาห์ที่เลวร้ายนั่น"อะไรซักอย่าง"พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ

ปัจจัยกระตุ้นที่เล็กน้อยยิ่งกว่าเดิมทำให้มันออกมาง่ายมาก

ชั้นมีปฏิกริยากับคำพูดธรรมดาๆของคน...............

.

.

.

.

.

.

.

.

สัปดาห์ที่แล้วชั้นไปหาหมอเพราะสาเหตุแค่ผมร่วง

ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น ทำไมความคิดในใจชั้นถึงได้วิปริตไปล่ะ?

ชั้นพบหมอ หมอก็บอกว่าถ้าผมร่วงแค่นี้ก็ไม่ถือว่าเป็นผมร่วงหรอก

.

.

"ถ้าผมร่วงไม่ถึง200เส้นต่อวันก็ไม่ถือว่าผมร่วงหรอกค่ะ"

.

.

"น่ารำคาญซะจริง เป็นแค่นี้ต้องถึงกับมาหาหมอ"

"เสียเวลาชะมัด คนไข้อื่นๆที่เป็นหนักกว่าเค้าก็รออยู่นะ"

"ถ้าแค่นี้ถือว่าเป็หนักแล้ว คนอื่นๆที่หนักกว่านี้คงไม่ต้องเข้าICUรึไง?"

"โกหก"

"นังพวกเรียกร้องความสนใจ"

"อย่างนี้น่าจะตายๆไปซะ จะได้หมดเรื่อง"

.

.

.

.

.

.

ชั้นแทบจะร้องไห้เอาตรงนั้น

ชั้นไม่ได้คิดคำพูดพวกนี้เอง

อยู่ๆมันก็ผุดขึ้นมาในหัวชั้น

ชั้น......ไม่ได้ทำอะไรแม้แต่น้อย.....

.

.

.

.

.

.

.

.

วันศุกร์

วันที่"อะไรซักอย่าง"มันเป็นหนักที่สุดในสัปดาห์

วันนั้นชั้นทำความผิดเล็กๆน้อยๆในวิชาเลข

ซึ่งชั้นต้องโดนอาจารย์อบรม

ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น

ทั้งๆที่มันน่าจะอดทนได้

เพราะนี่มันในโรงเรียน

ต่อหน้าครูแท้ๆ

ทำไม"อะไรซักอย่าง"นั่นมันถึงต้องมาเป็นเอาตอนนั้น

ทุกคำพูดของครู"อะไรซักอย่าง"นั่นบิดเบือนจากความเป็นจริงไปหมดทั้งสิ้น

ทั้งๆที่ครูแค่ดุด่าเล็กน้อยแท้ๆ

แต่ชั้นกลับรู้สึกเคว้งคว้างไม่อาจได้ยินความเป็นจริง

ชั้นรู้สึกเหมือนโดนชี้หน้าด่า

"ให้ไปตายซะให้พ้นๆ"

แม้กับครู"อะไรซักอย่าง"นั่นก็จะไม่ละเว้นเชียวเหรอ.....

.

.

.

.

.

.

ชั้นโดนเรียกไปอบรมลำพังกับครู

ชั้นเหนื่อยกับ"อะไรซักอย่าง"นั่นมามากพอทั้งสัปดาห์แล้ว

แล้วคราวนี้......ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ

แต่ชั้นรับไม่ได้อีกต่อไปแล้ว.....

ชั้นอยากทำแบบปกติที่"อะไรซักอย่าง"นั่นมันปะทุขึ้น

ชั้นอยากร้องไห้ให้มันสุดๆเอาตรงนั้น

แต่ชั้นทำไม่ได้ นี่มันต่อหน้าครูที่ไม่คุ้นเคย....

ในตอนนั้นชั้นได้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างไป

อะไรบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองยังนึกไม่ถึง

ถึงมันจะดูไร้เหตุผล แต่ชั้นก็ทำมันลงไปแล้ว......

.

.

.

.

.

.

.

.

ครูเค้าก็ตกใจ....

สงสัยว่ามันเป็นเรื่องจริงเหรอ?

ซึ่งมันจริงที่ไหน.......

ที่ชั้นทำเพื่อ...........เพราะชั้นอยากจะร้องไห้

ร้องให้หนักที่สุด ร้องให้มันตายกันไปข้าง

มันเป็นแค่ละครทุเรศๆที่ทำเพื่อเป็นข้ออ้างในการร้องไห้

ละครที่ชั้นไม่สนว่าใครจะมองชั้นยังไงอีกต่อไป

"อะไรซักอย่าง"นั่นมันหนักหน่วงเหลือเกินแล้ว

เกินกว่าจะแบกรับในสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆแล้ว

ถึงจะดูไร้เหตุผลก็เถอะ

สาเหตุมันก็แค่

"ชั้นอยากจะร้องไห้"

ก็แค่นั้น.....

.

.

.

.

.

.

.

.

วันนั้น.........

ชั้นได้ร้องไห้ทั้งวันสมใจ

ครูเค้าพาชั้นไปหาครูที่ปรึกษา

บอกถึงความผิดของชั้น แล้วไม่เข้าใจว่าทำไม

ชั้นถึงต้องร้องไห้ด้วย

.

.

ครูไม่เข้าใจหรอก........

และชั้นก็ไม่หวังจะให้ใครมาเข้าใจชั้นด้วย

ไปซะให้พ้นๆเหอะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันนั้น........

เพื่อนที่ได้ไปเตรียมก็มาเยี่ยมพวกเรา

ชั้นดีใจ

ชั้นดีใจมาก

หวังว่าเพื่อนๆทั้งหลายคงจะให้ชั้นลืม"อะไรซักอย่าง"นั่นไปได้

ถึงจะไม่ตลอดกาล

แต่แค่ชั่วคราวที่พวกนั้นอยู่ด้วยก็ยังดี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ทั้งๆที่มันควรจะเป็นอย่างนั้น.......

ทำไมกันล่ะ?

ทำไมทุกคำพูดที่เรียกชั้นทั้งที่มันเป็นชื่อเล่นๆปกติ

อย่างไอ้มืด หรืออีดำ

ชื่อที่เรียกกันเล่นๆอย่างเมื่อก่อน

ทำไมชั้นได้ยินแล้วรู้สึกสะเทือนใจ

อยากจะปิดหูไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

ทำไมมันไม่เหมือนเดิมล่ะ?

"อะไรซักอย่าง"นั่นไม่เคยเกิดกับเพื่อนชั้นแม้แต่น้อยนะ.........

ตอนนั้น

ตอนที่พวกเราเดินตามกันอย่างปกติ

มีแต่ชั้นที่เดินช้ากว่านิดหน่อย

จนถึงตอนหนึ่งชั้นต้องวิ่งไปสะกิดให้รอกันบ้าง

เพื่อนก็พูดแหย่เล่นๆเช่นเคย

.

"อ้าว นังดำ ทำไมชั้นถึงมองไม่เห็นแกเลยวะ?"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"แกมันไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้"

.

.

.

.

.

จะเป็นอะไรก็แล้วแต่........

ชั้นแทบลงไปทรุดกับพื้น

แล้วร้องไห้

ชั้นอยากตาย..........

.

.

.

.

.

.

.

ชั้นรู้สึกผิด

แม้แต่คำพูดของเพื่อนที่มันไม่มีอะไรเลย

แค่คำพูดธรรมดาๆที่เคยพูดแหย่กัน

ทำไม"อะไรซักอย่าง"นั่นถึงบิดเบือนไปได้ขนาดนี้.....

.

.

.

.

.

.

ทุกๆคน

.

.

"ชั้นขอโทษ"

.

.

ไม่มีใครผิดทั้งนั้น

ไม่มีใครทำอะไรชั้นทั้งสิ้น

ชั้นไม่ได้โดนรังแก

.

.

"ชั้นผิดเอง"

.

.

ทั้งหมดนั่น

เป็นเพราะชั้นเอง.....

.

.

.

.

*****************************************

ชั้นอยากร้องไห้

อยากจะลืม

อยากกรีดร้อง

อยากทำลาย

อยากบ้าคลั่ง

ชั้นเหนื่อยกับ"อะไรซักอย่าง"เหลือเกิน

.

.

.

.

.

ปล่อยชั้นออกไปทีเถอะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

*****************************************

สุดท้ายนี้....

ชั้นอยากจะบอกทุกๆคน

เรื่องแนวคิดในการปลอบให้ใครๆเค้ารู้สึกดีขึ้น

มุมมองประชดประชันเล็กน้อยจากชั้น

สิ่งที่ชั้นรู้สึกมาตลอด

.

.

.

.

คนเราเวลาเศร้าโศกเสียใจนั้น

ก็ให้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบ

กับคนที่โชคร้ายกว่าตัวเอง

เพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้นจากความโชคร้ายของตนเอง

โดยเหยียบย่ำคนที่โชคร้ายกว่า

ไปพร้อมๆกัน

.

ถ้าหากว่า

คนเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบ

กับคนที่โชคร้ายกว่า

มาเรื่อยๆแล้ว

คนที่โชคร้ายที่สุด

ยังจะเหลือใครมาเปรียบเทียบ

ให้ตัวเองดูดีขึ้นอีกกัน?

.

.

.

.

.

*****************************************

ขอบคุณ........

เรายินดีที่ได้รู้จัก

หวังว่าคราวต่อๆไป

เราคงจะไม่โผล่มาให้พวกคุณเห็น

บ่อยนักหรอกนะ....

*****************************************