★ Because I'm a {HERO} ★

*เหลือบมองวันที่ของวันนี้

*หันไปมองวันที่อัพวันสุดท้าย

*ถอนหายใจ

หวัดดีทุกคน ไม่ได้อัพนานเลย........20วันเชียว.......

เป็นประวัติศาสตร์การทำบล็อคของน้ำเลยนะเนี่ย

ที่หายไปไม่ได้อู้หรือดองแต่ประการใด

แต่มันมีเรื่องบ้าบอคอแตกห่าเหวเลวนรกไม่ค่อยดี เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นปีเลย

ก็อย่างว่า คำอวยพรปีใหม่ไงๆก็ไม่ช่วยอะไร บทคนมันจะซวยก็ต้องซวยจนได้นั่นแหล่ะ.........

จะบอกเป็นข้อๆละกันนะ ยาวมาก................

- เปิดปีใหม่วันที่2ไปเรียน ก็ต้องพบกับความหดหู่กับชีวิตตั้งแต่ต้นปี

- นังครูภาษาอังกฤษมาเทศน์ตั้งแต่ต้นปีด้วยเหตุผลห่วยแตกสิ้นดี

- บอกว่าสอบกลางภาคผ่านทุกคน คะแนนก็โอเค..............แต่พูดว่าไม่สมกับเป็นห้องคิง น่าจะตอบได้"ถูกใจครู"มากกว่านี้

- ไม่ใช่เทพเจ้านะเว้ย จะให้ถูกใจไปหมด ใครจะทำได้ ตั้งความหวังสูงไปมั้ย?

- เทศน์แบบตั้งความหวังไว้สูงจนรู้สึกแย่ แถมไปด่าเด็กห้องอื่นอีกว่าทำได้ไม่เท่าอีก ครูมันวิเศษนักเรอะ เหอะ

- ถึงจะบอกว่าโตๆไปอย่างพวกเธอคงได้เป็นหมอ วิศวะ หรืออะไรที่มันดีๆ ภาษาอังกฤษก็จำเป็นต้องใช้อย่างมาก

- แต่ถ้าโตไป ไปเลี้ยงควายเงี้ย? จะได้ใช้มั้ยเล่า.........

- ไม่นาน คะแนนกลางภาคก็ทยอยออกกันหมด

- ปลงกับชีวิตไปนานแล้ว กลางภาคมันข้อเขียน โดนหักคะแนนกันย่อยยับแน่

- เลข.....เหอะ ตก2ตัว ไม่แปลกใจเล้ย

- ก็คนตรวจมันเป็นไอ้ครูคนดีที่น้ำเฝ้าสาปส่งในความ...............ของมัน

- สงสารเพื่อนที่ตรงแสดงวิธีทำตอบถูกหมด วิธีทำก็ถูก ควรได้เต็ม แต่โดนให้0หมดคะแนนเลยหายไปครึ่งนึง

- ด้วยสาเหตุห่วยๆ ว่า"เขียนละเอียดไม่พอ"

- ทั้งๆที่ถูกหมดนะนั่น ครูคนอื่นให้เต็มไปแล้ว.......

- แต่ช่างเหอะ ตอนนี้มันก็ทรมานกับการป่วยอยู่

- บาปกรรมตามสนองแล้วนะ เกดสะรา.........*ยิ้ม

- เดือนกันยา 2551 มันจะได้หายไปจากโรงเรียนนี้ซะที คิดแล้วทำให้มีกำลังใจขึ้นเยอะ หึหึหึ

- งานเยอะมาก ช่วงนี้ เยอะจนอยากกรอกยานอนหลับจะได้หลับไม่ตื่นอีกเลย

- ต่อมา อยู่ๆครูอังกฤษก็เรียกไปพบ....

- บอกว่าตก อ้าวไอ้แอนิมอล ไหนบอกทั้งชั้นว่าผ่านหมด?

- แล้วก็เทศนาซะยกใหญ่ น่ารำคาญ......

- หาว่าชั้นไม่มีความพยายามในการเรียนหนังสือ เออ ถูก......ชั้นน่ะไม่มีความพยายามมาตั้งแต่รู้นิสัยคุณครูแล้วล่ะค่ะ *ยิ้ม

- แล้วก็บอกให้หาเวลาไปซ่อม เหอะ ไม่อยากตกก็เพราะขี้เกียจไปซ่อมนี่ล่ะ.....

- มันน่าแปลกใจมั้ย ที่วิชาที่ตกทั้งสอง เป็นวิชาที่ครูไม่ชอบขี้หน้าเราทั้งคู่?

- ตอนนั่งรถกลับบ้าน เล่าให้แม่ฟัง เพราะไม่อยากจะโกหก

- โดนด่าเป็นชุด คนอย่างน้ำมีหรือจะทน มันไม่ทนมาตั้งแต่แรกแล้ว

- ด่ามาด่ากลับ เถียงกันแทบตาย ก็บอกแล้วว่าตกนรกแน่ๆ

- แต่ที่เจ็บที่สุดนั่นคือเราทนไม่ไหวแล้ว แม่ด่าทั้งๆที่ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับม.ปลายจริงๆจังๆซักอย่าง ตัวเองจบปวช.มา เลยคิดว่ามาตรฐานเดียวกันรึไง อีกอย่าง ใช่ว่าแม่จะเรียนเก่ง เกรด3ยังไม่เคยถึงเลยไม่ใช่เรอะ?

- เราพูดไปว่า "แม่น่ะชินกับการที่ลูกอยู่ที่สูงมาตลอด พอเหนื่อยแล้วอยากจะลงไปพักที่ต่ำกว่านั้นหน่อยบ้าง กลับทนไม่ได้"

- โดนสวนมาว่า "แกน่ะขึ้นไปอยู่ที่สูงแล้ว ไม่มีทางแล้วที่จะลงกลับมาที่ๆต่ำกว่า"

- จุก............มาก

- โกรธ.............มากด้วย

- นี่คงยังไม่รู้ว่าทัศนคติของเรามันกลับตาลปัตรแล้ว....

- กลับบ้านไป พยายามโทรหาไอ้เป้(อิชิมารุ) แต่ยังไม่กลับ.........

- วางโทรศัพ์แล้วนั่งร้องไห้มันหน้าคอมนั่นแหล่ะ

- ค่ำๆหน่อย มันกลับมาแล้ว เลยโทรกลับ

- คว้าโทรศัพท์ วิ่งขึ้นไปล็อกประตู ร้องไห้มันในห้องนอนนั่่นแหล่ะ

- พ่นใส่มากไปหน่อย เป็นเอามากไปหน่อย วันต่อมา เลยไปร.ร.ด้วยสภาพตาบวมสุดขีด

- อยากกระโดดตึกตายดีแท้

- เจอเรื่องเลวร้ายเพิ่มอีกเรื่อง ก็วันนี้ล่ะ

- โดนอ.ประจำชมรมด่า..ชมรมวาดการ์ตูนนั่นแหล่ะ

- คือตอนแรกเรามีอ.ที่ปรึกษาคนเดียว ซึ่งใจดีมาก......

- แต่ว่าไปไงมาไงไม่รู้ โดนยัดอ.อีกคนมาเป็นฝ่ายจัดการเอกสาร เพราะชมรมเรามีสมาชิกเยอะ 

- จู่ๆอ.คนแรกก็ป่วย เข้าโรงบาล.....

- อ.อีกคนก็สถาปนาตัวเองทันทีเลย แล้วแบบชมรมเราเองก็ไม่มีที่เป็นหลักแหล่งย้ายเรื่อยๆถ้ามีคนใช้สถานที่นั้นๆ อีกอย่างพี่แกก็อยู่ฝ่ายจัดการเอกสารไม่น่าจำเป็นต้องบอก.....

- ซึ่งพี่แกก็พยายามหาแต่หาไม่เจอ บอกว่าหาทั่วโรงเรียนเลย แต่ตอนนั้นเราอยู่ที่โรงอาหารตรงที่เตะตาที่สุด.....(ตาบอดเรอะ?)

- โดนเรียกไปพบ แล้วแบบ พี่แกพูดๆประมาณว่าหานักเรียนไม่เจอ แล้วก็ด่าๆว่าไร้ความรับผิดชอบ ไม่รู้ว่าเรียกเข้าชมรมจริงเปล่า

- แล้วพี่แกก็บอกว่า "ถ้าวันพฤหัสตอนกลางวันไม่มารวมตัวทั้งชมรมที่ศูนย์ภาษาอังกฤษล่ะก็ ม.ผ.ทั้งชมรม"

- จบเห่เอวัง

- แต่วันพฤหัสก็จบด้วยดี ถึงจะประสาทเสียไปมาก........

- วันศุกร์ไปแข่งแฟลชที่่เทพลีลา ไปกัน 3 คน ครู1 นักเรียน1

- ไปแบบชิลๆมากกกกกกกกก แวะเซเว่นก่อนแล้วค่อยโบกแท็กซี่ไป 555+

- แข่งหัวข้อ"วัยใส ป้องกันเอดส์" ได้ที่3จาก 20กว่าโรงเรียน 555555+

- ได้ตังค์มา 300แน่ะ แถมเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์วาดรูปและอยู่exteenด้วย หึหึ

- กลับมาโรงเรียนโดยสวัสดิภาพ..................

- วันเสาร์ไปเหมา RAINBOW 7นักโทษชาย แดน2ห้อง6 จากเดอะมอลล์บางกะปิ 14เล่มถ้วน (เอาตังค์ไป 553บาทถ้วน จนเลย...)

- มันสุดยอดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก รักอันจังโว้ยยยยยยยยยย

******************************************************************************

 รีวิวการ์ตูนดราม่าซึ้งๆเข้มข้น......นี่เป็นการรีวิวครั้งที่2จาก Nine live....

ตอนนี้ไม่ได้สติแตกขนาด Nine live เพราะมันหลายล่มเหลือเกิน 555+

แต่ไม่ว่าเล่มไหนๆก็ทำให้ประทับใจทุกเล่มนะ

RAINBOW 7นช. แดน2ห้อง6

เรื่อง : George Abe
ภาพ : Masasumi Kakizaki 

สำนักพิมพ์ : NED

ได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมแห่งปีของshogakukan 2ปี ซ้อน 

(คำโปรยหลังปกเล่มที่1) 

เรื่องราวเข้มข้นที่เขียนจากเรื่องจริง ในปีโชวะที่ 30 (พ.ศ.2498) เด้กหนุ่ม 7คนที่โชคชะตานำพวกเขามาพบกันในสถานพินิจคุ้มครองเยาวชนโชนัน ชีวิตในแต่ละวันช่างไร้ซึ่งความหวัง..ไม่ว่าเป็นการวิวาท , หนี , ขังเดี่ยว มีเพียงมิตรภาพเท่านั้นที่ก่อขึ้นในใจพวกเขาซึ่งได้แต่รอวันเป็นอิสระ ...

(Review)

(เนื้อเรื่อง) 

ถ้าเกิดคิดว่าการ์ตูนเรื่องนี้เป็นแค่นักเลงนักโทษต่อยตีกันเฉยๆ ไม่มีสาระ แสดงว่าได้พลาดการ์ตูนดีๆไปเรื่องนึงแล้ว การ์ตูนเรื่องนี้ เป็นการ์ตูนสะท้อนสภาพสังคมผู้แพ้ของญี่ปุ่น หลังจากเกิดสงครามโลกครั้งที่2 ซึ่งไม่ต่างอะไรกับอัฟกานิสถานตอนนี้ มีทั้งความโหดร้าย การแก่งแย่งเพื่อจะได้เป็นผู้มีอำนาจ การทรยศหักหลังเพื่อเอาตัวรอด

แต่ในความโหดร้ายนั้น ยังมีสิ่งดีๆมากมายที่ตัวเอกทั้ง7พยายามที่จะรักษามัน ทั้ง7คนนี้เริ่มความเป็นเพื่อนจากสถานพินิจโชนันแดน2ห้อง6 และช่วยเหลือฝ่าฟันกันมาโดยตลอด

"เพื่อนตายแบบนี้ จะหาไม่ได้ที่ไหนอีกแล้ว" นี่คือคำนิยามของตัวเอกทั้ง7

ตัวเอกทั้ง7คนที่อยู่ในสถานพินิจนั้นต่างก็มีสาเหตุทั้งสิ้นไม่ใช่เพราะความไร้เหตุผลคึกคะนอง  ในทางกลับกันพวกเขาต้องมาเผชิญกับความไร้เหตุผลที่ได้รับจากผู้คุมที่โหดร้ายและหมอวิปริตประจำสถานพินิจโชนันแห่งนี้

ถึงแม้ครบเวลา2ปีที่จะพ้นโทษแล้ว ใช่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะจบลง พวกเขาเองก็ต้องเผชิญอุปสรรคมากมายยิ่งกว่าจากสังคมโลกภายนอก ที่ไม่เคยปราณีสิ่งที่ตราหน้าว่าีเดนมนุษย์ เช่นพวกเขา

(ภาพ)

ภาพที่วาดนี่ ไม่รู้จะพูดยังไงถึงจะถูก แต่ภาพมันมี"พลัง" ในทุกฉาก โดยเฉพาะฉากที่เป็น"ความหวัง"และ"ความสิ้นหวัง" จะบีบคั้นอารมณ์มาก เห็นชัดจากความทุ่มเทในการวาด(ขยันโคตรรรรรรรรรร ซูฮกเลย........) แม้ว่าภาพมันจะแรง แต่มันก็เป็นหนังสือสะท้อนปัญหาสังคม แน่นอนว่ามีทั้งการต่อยตี การใช้ยาเสพย์ติด ชาย*หญิงและชาย*ชาย..........กัน (แต่ชาย*ชายนี่ส่วนใหญ่จะเป็นการข่มขืน....

เหมาะสำหรับวัยรุ่นขึ้นไปแน่นอน....เด็กๆไร้เดียงสารับไม่ไหวชัวร์ - - 

(ตัวอย่างรูป)

******************************************************************************

แปะงานช่วงนี้.......ช่วงนี้งานเยอะแบบนรกเลยมีงานวาดเยอะหน่อย(?)

เหตุเพราะงานที่ต้องทำมันเป็นการ์ตูนสอนเคมี ซึ่งแน่นอน.....น้ำต้องวาด

เรื่องนี้มีการจับเอาโคนันมาข้องเกี่ยวกับธาตุแทรนซินชั่นด้วย ไม่รับประกันว่าสนุก เพราะเราอ่านเองแล้วรู้สึกมันโคตรมั่วเลยอ่ะ -*-(เราไม่ได้แต่งเรื่องเอง)

นี่ปกหน้า 

ปกหลัง

เนื้อในไม่มี วาดอย่างเผา ไม่กล้าโชว์...... 

ไอ้ผู้ชายผู้หญิง2คนที่หน้าไม่คุ้นนั่น ผู้ต้องสงสัย ส่วนังผู้หญิงนั่นน่ะ คนร้าย

ผู้ชายหล่อ........วาดเองชอบเอง....... 

แถมงานนี้เราวาดเพื่อนระบายสี ซึ่ง.....เอ่อ.........-*-

มีงานที่เราระบายอยู่รูปเดียว รูปเอเลี่ยน วาดแบบไปเรื่อยๆใช้สีไม้ระบายอย่างถึก...........

ต่อไปก็วาดเล่น ออริอีกแล้ว.....เดี๋ยวได้เวลาทำแท็กออริซะแล้วมั้ง รู้สึกเราจะวาดตัวนี้บ่อยเกิน

วาดเล่นในสมุดมีเส้น พึ่งไปรู้วิธีทำให้เส้นหาย โอ้วพระเจ้ามันยอดมากกกกกกกกกกกก 

ขอกระดาษเมโม่เพื่อนมาวาดในคาบชีวะ ว่าแต่ ทุกคนว่ามันเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง...

ต่อไปภาพถ่าย

ถ่ายวันศุกร์ วันที่ต้องไปแข่งแฟลชนั่นแหล่ะ โดนปลุกแต่เช้า(ตี4)เพราะพ่อแม่จะไปโคราช....

ง่วงมากกกกกกก กะจะไปนอนในห้อง เดินมาที่ม.ปลายก็สังเกตเห็นท้องฟ้านี่ล่ะ

การได้เห็นของแบบนี้ เป็นสัจธรรมสำหรับเราแล้วว่า"ของที่สวยงามน่ะมีให้เห็นได้ทุกวัน แต่จะมีคนสังเกตถึงมันรึเปล่าเท่านั้นแหล่ะ"

เพราะคนที่เห็นมีแค่เราคนเดียว ส่วนคนอื่นๆก็ก้มหน้างุดๆเดิน ไม่มีใครสังเกตซักคน

เมฆสีแดงตอนเช้าตรู่

แล้วหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีทอง 

อันนี้ให้น้องถ่ายตอนกินข้าวที่วิสุทธานี

แหงนหน้ามองตึก 

จบแล้ว ไม่ได้อัพทีนึงก็อัพยาวเลย ใครอ่านหมดยกมือขึ้น....

อัพอีกที......เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหล่ะ - -*